بابک اسحاقی، شاعر خراسانی، یهودیت، مسحیت و اسلام را بطور خلاصه و در گفتگوئی با خدا به شعر نوشته. خدانامه با صدای بابک:
http://www.youtube.com/watch?v=DV8W2YV3q8A&feature=related
این شعر از کتاب نسل سوخته نوشته بابک اسحاقی کپی شده است.
خدا نامه
شبی آمد خدا در خواب نازم نشست با من سر راز و نیازم
شرابی بود ونان سنگگی داغ نشــستیم گوشه دنج ته باغ
دو سه پیمانه و ساز و آواز به مستی شد خدا گوینده راز
به من گفت ازشما من دردمندم بگو من با شما آخر چه کردم
چرا باید ز خود آئین در آرید به نام من کتاب و دین در آرید
اگر خواهم به دنیا من نگاهم بدان موسی و عیسی را نخواهم
چرا تیغ محمد را بجویم اگر خواهم کسی آید بسویم
نه انجیل ونه تورات ونه قرآن نبوده دفتر من ناشر آن
همه کار ریا کاران و رندان به هر دوران ظهوراین رسولان
رگ خواب زمان دردست آنان ستون جاهلان هم پشت آنان
گهی بر من نهادند نام الله شدیم غارتگر و یاغی صحرا
گهی هم شدیم بابای عیسی به شد مریم به عقد و صیغه ما
گهی درمصربه همراهی موسی در آوردیم پدر از پیر و برنا
محمد را شدیم زنباره او رئیس درب روسپی خانه او
به هرجایک زنی رازیر سرکرد به نام بنده هم یک آیه در کرد
اگر او عاشق نه ساله ها شد چرا عقدش به نام من روا شد
چرا باید به نام من بجنگید دهانها را به نام من ببندید
که بنده گر خدایم بی نیازم نه پایان و نه آغاز پیازم
نماز و روزه کی خواهم زیارم قمه بر سر زدن کی بوده کارم
اگر از تن جدا کردید شما سر چرا نعره زنید الله و اکبر
بدان آئین من بود مهر وسعادت کجا راه جهاد است و شهادت
کجا گفتم که من خانه ندارم سرم را من کجا شب ها گذارم
خدا را کی سرای و خانه باشد کنشت و کعبه و بتخانه باشد
بیا از ما درآر این دست آخر بکش از ما برون جان برادر
غلط کردم که آدم آفریدم به جان مادرم دیگر بریدم
خدا پیمانه آخر به لب بست سپس خسته دوچشمانش به هم بست
سکوتی بود و از دور ناله زاغ خدا و من نشسته گوشه باغ
به خودگفتم عجب پس این خدا بود ندانستم چه با من آشنا بود
رنج نامه
دردناک است اما باید گفت...
ویرانه شده کشور ایران
با دست خود ملت ایران
در دست گرفت خنجر و تیشه
بر خویش بزد تیشه به ریشه
هر گوشه از این خاک گوهر بار
نقش رخ یک خائن بدکار
هر جا که وطن زائیده " بابک"
یک خائنی " افشین " شده بی شک
کشتیم ما به فین امیر کاشان
تا دلقکی شد وزیر ایران
شد عاقبت " دشتی " سرانجام
در چنگ فدائیان اسلام
بودیم همه جا پشت به یاران
ما ملت بی همت ایران
قاجار روان پاره نادان
زد چوب حراج بر سر ایران
بر باد بداد گوهر ما را
قفقاز و سمرقند و بخارا
کو یک تنی که بانگ برآورد
یا قطره ای اشک به چهره آورد
یک روز بشد نوبت چنگیز
آن گرگ ستم پیشۀ خونریز
تیغ ستمش بر تن یاران
ویرانه بکرد کشور ایران
یک روز دگر نوبت تیمور
با خنجر و با دشنه و با زور
آه از ستم اشرف افغان
بر ملت بیچاره ایران
یا آتشی که به تخت جمشید
اسکندر مقدونی بپاشید
امروزه ولی ملت ایران
برخویش نهاده نام ایشان
کو ملتی که نهاده بر خویش
نام و نسب کُشندۀ خویش
اسکندر و چنگیز و محمد
تیمور و حسین و آل احمد !
مائیم که غلام این و آنیم
قربان علی و غلام رضائیم
بودیم همه در فکر تن خویش
دادیم به غریبه خانه و کیش
از مهر اهورائی بریدیم
اسلام عقب مانده خریدیم
زرتشت کهن دادیم و در جا
آئین عرب گرفته ایم ما
از مزدک و از مانی بریدیم
تا پشت در کعبه رسیدیم
کو جز دو سه تن دلیر مردان
چون بانگ قیام سربداران
کو رستم روئین تن ایران
تا خاک کند دشمن ایران
کو کاوه ای که زپا نشیند
تا میوۀ آزادی نچیند
آری همه این رستم و کاوه
در گوش تو بود قصه و یاوه
تاریخ کهن کردی فراموش
تاریخ عرب گرفتی آغوش
تاریخ فرار یک ستمگر
از مکه به سوی شهر دیگر
ای وای از این تازی پرستی
این ملت و این نامه پستی
تا کی بخوریم گول جهالت
که بهشت رویم بعد شهادت
ای وای که ایران شده ویران
بیگانه شده سرور ایران
ما هم بشدیم کاسۀ این آش
این کاسه بشد داغ تر از آش
گر تازی بشد حاکم ایران
ایرانی بشد تازی تر از آن
آنروز که مغول حاکم ما شد
ایرانی مغول تر از مغول شد
صد شکر که شهنامه بیآمد
فردوسی به این خانه بیآمد
گر رستم و شهنامه نبودش
امروز دگر ایرانی نبودش
من عاشق ایرانم و این خاک
او را ندهم به جای افلاک
من کودک این خاک و دیارم
با نیک و بدش همیشه یارم
امّا چه بگویم از عزیزان
زین ساده دلان بسته چشمان
گفتم به تو قصۀ دلم را
این قصۀ پر غصۀ غم را
گفتم نشوی زمن تو بیزار
گفتم که شوی زخواب بیدار
گرچه بود این قصه پرآزار
شاید بشویم من و تو هشیار
----------------------------------
شعر بی دین از بابک اسحاقی